-          وضعیت فعلی: رژیم صهیونیستی در چند سالة اخیز تمام ابتکار عمل های خود را از دست داده و در موضع ضعف نسبت به طرف فلسطینی و همسایگان انقلابی چون لبنان (حزب الله) و سوریه شده است بعلاوه اینکه جامعه جهانی نسبت به مسئله فلسطین حساسیت بیشتری نشان می دهد و افکار عمومی جهان تحت تاثیر اقدامات ضد انسانی اسرائیل در برابر مردم فلسطین و بویژه غزه و نحوه جنگ با حزب الله و کشتار مردم و تاسیسات زیر بنایی غیر نظامی موضع منفی نسبت به این رژیم پیدا کرده است.

-          کاندیداها: از بین کاندیداهای نخست وزیری شانس دو نفر بیشتر است که هر کدام برای انتخاب شدن خود استدلال های مختلفی دارند.

خانم لیونی: در حال حاضر وزیر امور خارجه  و معاون نخست وزیر است. برخی کارشناسان مدعی هستند راهکارهای نظامی نمی‌تواند در برابر فلسطینیان چاره ساز باشد همانطور که تجربه نشان داد اعمال فشار بر مردم فلسطین و جنگ و کشتار موجب تحریک و تقویت گروههای مقاومت شده است که در حال حاضر بزرگترین خطری است که اسرائیل را تهدید می کند. بعلاوه اینکه اعمال جنگ به شیوه اسرائیلی مواضع تند کشورهای مخالف را تندتر و باعث واکنش جهانی می شود. مسئله ای که اسرائیل را در موضع انفعال قرار داده است. راه حل گفتگو و گرفتن امتیاز از سران تشکیلات خودگردان، حقوقی تر جلوه می کند و می توند راه را برای اعمال نظامی در آتیه بیشتر کند یعنی در چارچوب قواعد بین الملل و در جهت افکار عمومی عمل کند.

آقای  شائول موفاز: وزیر راه و ترابری و رئیس سابق ستاد لرتش او سابقه نظامی زیادی دارد او و طرفدارانش اعمال شیوه نظامی در سرکوب مردم و مقاومت فلسطینی را راه حل برون رفت از بحران اسرائیل می دانند و در برابر انتقاد از این شیوه با توجه به جنگ 33 روزه ضعف مدیریت و نظامی نبودن دولتمردان رژیم صهیونیستی را عامل شکست می دانند. برخی دیگر از کارشناسان معتقدند با توجه به اینکه اسرائیل با شیوه بلعکس (ارتش سازی، سرزمین سازی و ملت سازی) توانسته فلسطین را اشغال کند و همین ارتش دلیل عمده پیروزی در جنگ و ایجاد ثبات در فلسطین اشغالی بوده است بنابر این با احیاء دوباره جایگاه ارتش شاید بتواند از بحران کنونی خلاصی یابد. اعمال نظامی این امکان را فراهم می کند تا ضمن ضعیف کردن مقاومت، قدرت چانه زنی را بالا و امتیازات بیشتری از طرف مذاکره کنند بگیرد.

چه خواهد شد؟                           

در انتخابات رژیم صهیونیستی با دو استدلال برای جذب آراء مستعمره نشینان روبرو هستیم، سوای اینکه

بخواهیم بدانیم که کدام رای می آورد به چند نکته اشاره می کنیم:

1.       مقاومت و مردم فلسطین در اولویت: معمولا انتخابات بر روی فعالیت های داخلی متمرکز می شود و چاشنی آن مواضع بین المللی است. ولی انتخابات رژیم صهیونیستی تحت تاثیر مواضع و شعارهای بین المللی است چراکه امور داخلی سرزمین های اشغالی به شدت تابع آنچه هست که در خارج از مرزها می گذرد و این مسئله چیزی جز تاثیر گذاری مقاومت بر سرزمین های اشغالی نیست.

2.       با طرح مباحث دو کاندیدا این سوال پیش خواهد آمد که کدام گروه رای بیاورد می‌توانند مقاومت را کنترل کنند و از این بحران خارج شود؟ برای پاسخ به این سوال باید گفت که با نگاهی به تاریخ دو دهه اخیر فلسطین و مقاومت به سادگی درخواهیم یافت که  دو رویکرد در قبال ملت فلسطین اعمال شده است بخصوص این دو شیوه در زمان تصدی نخست وزیری شارون بکار برده شد که هر اقدامی چه نظامی و سرکوب گرایانه و چه در جهت گفتگو نتیجه‌ای جز عقب نشینی و شکست برای اسرائیل نداشته است. اقدام نظامی گرایانه بیشتر باعث شده است تا موضع مقاومت در بین ملت فلسطین تقویت گردد(شعله ور شدن آتش دو انتفاضه) و گفتگو و راهکارهای دیبپلماسی نیز باعث تقویت مقاومت در بعد بین المللی شده است (پیروزی حماس در انتخابات شهرداری ها و مجلس)و همزمان موضع بین المللی اسرائیل را تضعیف کرده است. شاید در زمان صلح و سازش امیدهایی بود که با سرکوب مقاومت که در بین مردم شناخته شده نبود و طرفدارانی آنچنانی نداشت وگفتگوی همزمان با گروههای سازش تشکیلات خودگردان بتوانند امتیازاتی بدست آورند ولی اکنون وضعیت مقاومت و گروههای سازش در بین ملت فلسطین کاملا تغییر کرده است، فلسطینیان با گذشت دو دهه نتوانستند از سازش نتیجه‌ای بگیرند و بالعکس با حکومتی مستقل در غزه و پیروزی مفاومت لبنان و فلسطین طعم پیروزی را چشیده اند و این مسیر، مسیری نیست که راهکار دیپلماسی و یا نظامی بتواند آن را منحرف کند.